DELTA BLUE / DAN PATLANSKY
The Hidden Cellar, 11 September 2004


Net na 22h00 het die Delta Bluesmanne op die verhoog opgestap, instrumente opgeneem en begin speel Die eerste nommer is iets nuuts genaamd “I feel good” – lekker soul rock groove wat Gerald Clarke kans bied om sy passievolle stem tot die uiterste te beproef. Clarke se afro is al weer aan die groei en in sy wit T-hemp en jeans lyk hy vreeslik jonk, dog sy bewegings en stem laat my dink aan 'n mengsel van Joe Cocker en Van Morrison. Hy reik na diep in sy hart en siel om daai emosie vry te stel en sing so bevange en onbeteueld dat mens hom net as 'n natuurlike ster kan ervaar. Baie sex appeal.

Die musikante is soos 'n geoliede groove masjien wat hard en tight speel, soos ervare musiekkrygers. Daar is 'n nuwe outjie op elektriese klavier en orrel en jy maak gedurig interessante bydraes met 'n jazzerige klavierklank en dreunende orrel akkoorde. Die klank is suiwer en helder, lirieke duidelik, en vul die vertrek. Delta Blue kan gooi en met gemaklike selfvertroue boonop. Al is die tweede nommer van die aand “I ain’t superstitious” is dit nie 'n vreeslike blues set nie. Ja, Delta Blue speel heelwat blues in die set, meer as hul eie komposisies, maar dit is die blues van die Britse R & B blomtydperk van die laat Sewentigs,met groepe soos Dr Feelgood. Die eerste van hul eie werk is 'n saamvlegsel van “Milk Cow Blues” en “Boogie Chillen” van Inbluesstation af. Baie lekker maar nog steeds te vinnig en te hups na my smaak. “Milk Cow Blues” sal gans beter werk as dit teen 'n stadiger pas gevat word en meer klink soos die opgeneemde weergawe.

Daar sit 'n kring jong dames op die vloer voor die verhoog. Clarke verwys twee keer na hulle. Die eerste sardoniese opmerking is dat hulle klaarblyklik reeds moeg gedans moet wees. 'n Bietjie later sê hy dat die kring waarin hulle sit waarskynlik bedoel is as landingsplek vir 'n UFO. Beide keer lag die gehoor saam met die ironie. Halfpad deur die stel storm 'n jong lat na vore en begin wild dans met bene wat soos 'n wafferse spastiese cheerleader in die lug geskop word. Ek is bang hy gaan Clarke se mikrofoon wegskop. Dan kom 'n ouer, plankdun man in tweed baadjie en losbol lang grys hare by en doen die kopskud dans, en dan is die vloer skielik vol jong meisies en hulle kêrels.

Die enigste ander nommer van die Inbluesstation album af is 'n lang, bevange, intense weergawe van “Glory Be” waar Henry Steele twee lang solo’s neem en die vertrek moer-toe blaas. Krag en finesse en melodie. Meeste van die liedjies is ou bekende blues nommers soos “Blues before sunrise” en “I’m tore down” (beide a la Eric Clapton op From The Cradle) en “Hoochie Coochie Man”. Ons het al die goed voorheen gehoor, maar die Delta manne blaas nuwe lewe in elkeen. Die laaste nommer van die Delta Blue set is “Voodoo Chile (Slight Return)” wat meer ‘n gospel nommer word as die bluesrock weergawe van Hendrix of Stevie Ray Vaughan. Dan is dit oor en die manne verlaat die verhoog.

Dan Patlansky is hier met sy Mississippi Muthers trio. Dit is die eerste keer dat ek ‘n goeie kans kry om te sien hoe hy lyk en ek is verbaas oor hoe klein hy vertoon, in sy swart klere,en met die rooi Stratocaster wat te groot vir hom lyk. Die musiek is die standaard power trio Stevie Ray Vaughan nabootsings wat met groot entoesiasme en energie en tegniese vaardigheid aangepak word. Die gehoor is mal daaroor en die dansers is vinniger voor die verhoog aan die skoffel as met Delta Blue. Ek herken baie min van die oorspronklike nommers. Slegs “Mississippi Muthers Blues” bly oor van die debuutalbum af en daar is drie glykitaarnommers waar die man met meer behoudendheid speel as andersins, soos sy rotsvaste weergawe van “Hoochie Coochie Man.”

Met baie van die nommers begin Patlansky melodieus en subtiel en dan gaan hy mal in die solo met al daai dinge wat hy solo na solo saambring en wat veroorsaak dat elke nommer naderhand begin klink soos elke ander een. Dis hoekom die glykitaarpogings so verfrissend is – minder note per sekonde. Patlansky doen “Got My Geetar” en “Mow De Lawn” en ander komposisies van sy nuwe album en omdat die klank so goed is, kan ‘n mens duidelik hoor wat hy sing en al is Dan Patlansky nie so ‘n vindingryke lirikus soos Gerald Clarke nie, is die nuwe liedjies vars en interessant en aangrypende vernuwings in ‘n ou genre.

Patlansky se weergawe van “I ain’t superstitious” is veel stadiger as dié van Delta Blue. Die beste kontras is sy weergawe van “Voodoo Chile (Slight return)” – waar Delta Blue die gospel konsep bring, doen Patlansky dit as ‘n psigedeliese instrumentele nommertjie wat ook ‘n dieper dimensie daaraan gee en vir ‘n slag minder vol foefies is. Dit is die laaste nommer van die gewone stel. Die gehoor vra luidrugtig om meer te hoor en Patlansky roep vir Clarke terug. Met Clarke op bekfluitjie en stem spring hulle weg met “Mannish Boy” totdat Clarke besef en erken dat hy nie die woorde ken nie. Gelukkig het “Mannish Boy” omtrent dieselfde stoptime ritme as “Hoochie Coochie Man” en die musikant glip met gemak in die tweede nommer in en jam al te lekker. Die skare het steeds nie genoeg gehad nie en skreeu en fluit en stamp hul voete totdat Dan Patlansky en vriende terugkom en “Travelling Riverside Blues” doen en die laaste bietjie sweet uit die dansers tap.

Dan is besig om sy kitaar te ontkoppel toe ek daarop aandring om ‘n album te koop en hy hou onmiddellik op waarmee hy besig was om ‘n karton iewers onder ‘n apparaat uit te haal met etlike dosyn CD’s in. “Thank you, man,” sê vir my, maar voordat ek iets meer kan sê, word hy oorval deur twee ouens wat blykbaar ou vriende is en ek blaas die aftog met my nuwe Patlansky album.

Gepraat na die album. Ek dink Patlansky sal moet probeer werk maak daarvan om met meer musikante op die verhoog te speel. Dit is waarskynlik finansieel gesproke meer sinvol om so in as moontlik mense in die groep te hê op die verhoog, maar een van die dae gaan die gehoor ongelukkig begin raak omdat hulle nie die musiek op die album kry as hulle die Patlansky verhoogoptredes bywoon nie. Dit is letterlik asof daar twee Patlansky’s is: die bronstige, vinnigevinger kitaartowenaar op die verhoog, en die subtiele, meer vindingryke kitaarmeester in die ateljee.