Hierdie Brent Is Nie Crude Oil Nie

EDEN BRENT     SOMETHING COOL (2003)

Soos ek die storie verstaan, het Valiant Swart vir Eden Brent in New Orlieans ontmoet terwyl hy besig was met die maak van 'n dokumentêr oor blues. Sy het saam met 'n antieke Swart bluesmusikant opgetree en die tweetjies het Valiant Swart totaal verstom. Die Swart ou is dood voordat hy Suid-Afrika kon besoek, maar Eden Brent het dit gemaak en by Aardklop gespeel, en moontlik ook ander plaaslike plekke. Hierdie album is soort van 'n "souvenir, novelty or party trick" aandenking van haar SA konneksie.

Brent is wat bekend staan as "the real deal," aan die jazz kant van blues, 'n musikant wat ses of sewe dae 'n week werk in nagklubs of kroeë en die geluk het om naby die oorspronklike bronne van jazz en blues te wees en direk die invloede in te neem, en ook 'n kans het om deur middel van daardie harde werk 'n talent te omskep in 'n gemaklike vaardigheid. Nie net het sy 'n rustige, stewige aanslag op die klavier nie, en boonop beheersing van haar genre, maar sy het ook daardie wonderlike, sterk, effens heserige stem wat baie help om die gevoel in haar sang te sit, veral in blues waar gevoel veel meer waarde en nut het as tegniese vaardigheid.

Die liedjies is 'n mengsel van "standards" soos "Midnight Train To Georgi" of "I'd Rather Drink Muddy Water" wat al honderde kere opgeneem is deur ander musikante, maar hier tog vars bly omdat Brent soveel hart en siel insit, en haar eie liedjies waarvan "Ain't Gonna Be Your Lonely Fool" en "South Africa" die hoogtepunte is, maar al haar eie komposisies is so uitstekend dat 'n mens wonder hoekom sy nog die moeite doen om "standards" op te neem. "Lonely Fool" is een van daardie klassieke liedjies wat by die heel eerste aanhoorslag klink soos iets wat jy al voorheen gehoor het en dan onmiddellik in jou kop vassteek. Dit bewys hoe belangrik dit is om goeie lirieke, 'n goeie melodie en 'n goeie stem bymekaar te bring. "South Africa" is moontlik die eerste "post struggle" jazz blues oor ons land en dit gaan oor Brent se liefde vir die land eerder as oor die politieke stryd, en dit is totaal meesleurend. Beide hierdie liedjies hoort op radio, en sommer dikwels ook.

Maar elke liedjie is ewe goed – dit is 'n album wat heeldag in 'n mens se CD speler kan rus, 'n bewys dat as basiese dinge goed gedoen word, daar niks in die wêreld is om blues te klop nie.